Editing Short Fiction: Sharpening Point of View, Pacing Dialogue, and Scene Architecture

Kurmacadaki en ölümcül teknik kusur 'bakış açısı sızıntısı'dır (POV slip). Hikâye birinci tekil şahısla ('Ben') anlatılıyorsa, anlatıcı kahraman diğer odada konuşulanları ya da diğer karakterin aklından geçenleri bilemez. Amatör yazarlar sıkça 'Ali arkasını dönüp bana baktı ve içinden ne kadar nefret ettiğimi düşündü' gibi imkânsız cümleler kurar.

Editör kameranın nerede durduğunu adım adım izler. Anlatıcının sesi güvenilir mi? Dil hikâyenin geçtiği döneme ve karakterin sosyo-kültürel dünyasına uyuyor mu? Bu sorular metnin inandırıcılık temelini sağlamlaştırır.

Yeni başlayan yazarlar genellikle 'anlatmayı' 'sahnelemeye' tercih eder: 'Ayşe ile Ahmet üç yıl boyunca çok mutlu yaşadılar ama sonra aralarına soğukluk girdi ve ayrıldılar.' Bu bir hikâye değil, bir durum raporudur. Okur hiçbir duyguya ortak olamaz.

Editör tam burada devreye girer: 'Yazarım, bu üç yıllık dönemi iki satırda özetlemek yerine; aralarındaki o soğukluğun ilk kez hissedildiği tek bir akşam yemeği sahnesi yazın. Masadaki tuzluğu uzatırken yaşanan o gerilimi görelim.' Bu editoryal yönlendirme, kuru bir metni yaşayan bir sanat eserine dönüştürür.

Gerçek hayatta insanlar her şeyi tastamam cümlelerle söylemez; imalarla, yarım kalmış laflarla, susarak konuşur. Kurmacada diyaloglar karakterlerin birbirine bilgi aktardığı yapay bir sahneye dönüşmemelidir ('Bildiğin gibi kardeşim Ahmet, babamız geçen yıl vefat etmişti').

Ayrıca hikâyenin finalinde ders verme, okura kıssadan hisse çıkarma ya da gereksiz bir son söz ekleme dürtüsü ayıklanmalıdır. İyi bir kurmaca, okurun zihninde yankılanan bir soru işaretiyle son bulur.